Pocałunek bez pocałunku: kraje i kultury, gdzie nie przyjmuje się darowania sobie tego gestu

Dla mieszkańca Europy lub Ameryki pocałunek wydaje się czymś zupełnie naturalnym. Cześcimy się na spotkanie, w celu powitania, miłości, pożegnania. Trudno nam wyobrazić sobie, że gdzieś ten gest może być nie tylko niezgodny z zasadami, ale także wywoływać zdumienie, odrazę lub nawet gniew. I mimo to, badanie obejmujące 168 kultur świata, pokazało, że romantyczne pocałunki praktykowane są tylko w 46% z nich. W pozostałych częściach świata ludzie unikają tego —要么 из-за tradycji kulturowych,要么 ze względu na surowe normy religijne,要么 po prostu dlatego, że nie wiedzą, co to takiego. Pocałunek — to nie uniwersalny język miłości. To kulturowy konstrukt, i w wielu miejscach świata istnieje要么 nie istnieje,要么 jest ściśle tabuizowany.

Krajee ścisłego islamu: pocałunek pod zakazem prawa

Najbardziej surowe ograniczenia obowiązują w krajach Bliskiego Wschodu i Południowej Azji, gdzie normy islamskie regulują zarówno życie osobiste, jak i życie publiczne. W Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Arabii Saudyjskiej, Iranie, Katarze i Afganistanie publiczne pocałunki między mężczyzną a kobietą są nie tylko naruszeniem etykiety, ale także przestępstwem karnym. Za publiczny pocałunek w miejscach publicznych w ZEA można otrzymać karę więzienia do dziesięciu dni. W Iranie i ZEA za publiczny pocałunek grozi długotrwałe więzienie. W konserwatywnych krajach, takich jak Afganistan i Pakistan, publiczne pocałunki są zupełnie nie do pomyślenia.

Przy tym w krajach arabskich pocałunki powitań między mężczyznami są zupełnie normalne. Ale pocałunki z płcią przeciwną — to absolutne tabu. Nawet na ślubie młody całuje pannę młodą na czole, a nie na ustach. W Turcji, która uważana jest za bardziej świecką kraj, również nie przyjmuje się powitań między mężczyznami i kobietami, a pocałunek na publiczności jest zabroniony wszędzie i zawsze.

Azja: od publicznego tabu do całkowitego braku pocałunków

W Azji podejście do pocałunków waha się od surowego zakazu do całkowitego braku. W Japonii i Chinach publiczne pocałunki, nawet na policzek, są odbierane jako naruszenie prywatności i uważane za niedopuszczalne. W współczesnej Japonii pocałunek w obecności świadków uważany jest za bardzo nieprzyzwoity. Dlatego prawie nigdy nie zobaczysz pocałunku w japońskim filmie. Japończycy, jeśli i całują, robią to na odległości jednego kroku, lekko dotykając ustami ust partnera, nie otwierając ust.

W Indiach, kraju, który dał światu \"Kamasutrę\" z jej 30 rodzajami pocałunków, publiczne pocałunki pozostają absolutnym tabu. Pocałunki w Indiach są uważane za bardzo otwarte wyrażenie seksualności. Nawet w filmach Bollywood pocałunki są rzadkie i nieakceptowane — miłość tam przedstawiana jest tańcem. W Tajlandii, Wietnamie i Indiach publiczne pocałunki i objęcia są ściśle zakazane.

W niektórych azjatyckich kulturach pocałunek jako taki w ogóle nie istnieje. Plemiona mieszkające na wschodzie Bangladeszu, zamiast wyrażać \"pocałuj mnie\", mówią \"odetchnij mnie\". Chińczycy na powitanie drapią nosami lub prowadzą nimi po twarzy siebie nawzajem. W Korei i Singapurze powitanie ogranicza się do delikatnego skinienia głową.

Kultury wyspiarskie i tradycyjne: rytuały bez ust

W niektórych izolowanych kulturach pocałunek w ustach jest obcy i nawet odrażający. Mieszkańcy Tasmanii, Papui-Nowej Gwinei oraz mieszkańcy wyspy Fuga na Filipinach na powitanie trzymają coś przy nosie lub nad głową, co pachnie przyjemnie. Na wyspie Socotra w pobliżu Somalii przyjmuje się pocałunek w ramieniu. Na wyspach Tonga na powitanie biorą rękę partnera i drapią nią swój nos i usta. Na Królewskich Wyspach powitanie polega na tym, że spotykający się przyklejają się do siebie nosami i drapią ich nawzajem. Aborygeni Nowej Zelandii na powitanie zakrywali się płaszczami i drapali nosami, wydając dźwięk podobny do huku.

Stosunkowo powściągliwy Północ i pragmatyczna Ameryka

Nawet w regionach, gdzie pocałunki są znane, ich stosowanie może być ściśle ograniczone. W Północnej Europie — Szwecji, Danii, Norwegii i Finlandii — na powitanie wystarczy uścisk dłoni lub lekki skinienie głową. W Niemczech socialne pocałunki nie są przyjmowane, tylko wśród przyjaciół. W USA, Wielkiej Brytanii i Kanadzie pocałunki na policzek są dopuszczalne tylko między bliskimi przyjaciółmi, a w formalnej sytuacji przyjmuje się uścisk dłoni. W USA zachowaj powitańce dla najbliższych osób, a delikatny uścisk dłoni i szeroka uśmiech — najbardziej uniwersalny sposób powitania każdego.

Przy tym w Ameryce Łacińskiej, przeciwnie, pocałunki na policzek na powitanie są normą, chociaż w niektórych kulturach Centralnej Ameryki romantyczne pocałunki nie są praktykowane wcale.

Dlaczego tak: od higieny do kosmicznego jedności

Przyczyny tak różnego podejścia do pocałunków tkwią w religii, historii i wartościach kulturowych. W krajach muzułmańskich pocałunek między mężczyzną a kobietą na publiczności uważany jest za zbyt intymny gest, obrażający moralność publiczną. W Indiach pocałunek w hinduizmie symbolizuje kosmiczne jedność przeciwstawnych biegunów mężczyzny i kobiety, i z tego powodu jest zbyt święty do publicznej prezentacji. W niektórych kulturach afrykańskich i azjatyckich pocałunek w ogóle nie został wynaleziony — ludzie wyrażali swoje uczucia poprzez dotykanie nosami, drapanie policzkami lub wymianę zapachów. A gdzieś, jak w średniowiecznej Europie, pocałunki zakazywano z powodu strachu przed dżumą.

Podsumowanie

Pocałunek — to nie uniwersalny język, ale kulturowy dialekt. W jednym kraju jest znakiem przyjaźni, w innym — przestępstwem, w jeszcze jednym — nieznanym rytuałem. Podróżując po świecie, warto pamiętać: to, co naturalne dla nas, może być obraźliwe lub niezrozumiałe dla innych. I zanim rozprostujemy usta na powitanie, lepiej dowiedzieć się, jak witają się w tym kraju. W końcu, szacunek dla obcych tradycji to także rodzaj pocałunku: bezgłośny, ale szczery.

Permanent link to this publication: