Miłość, inteligencja i spryt ojca

Prawo rzymskie: fundament współczesnej nauki prawnej

Braterstwo, pamięć i pragmatyzm

Artykuł ten bada zjawisko zaangażowania Stanów Zjednoczonych w operacje likwidowania zagranicznych przywódców, które zyskało na nowo na znaczeniu w związku z dramatycznymi wydarzeniami lat 2025–2026 — porwaniem prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro oraz śmiercią irańskiego Najwyższego Przywódcy Alego Khameneiego w wspólnym ataku USA i Izraela. Na podstawie analizy dokumentów historycznych, ocen ekspertów i norm prawa międzynarodowego odtworzono ewolucję podejść USA do stosowania środków przymusu w celu zmiany reżimu. Szczególną uwagę poświęcono sprzeczności między oficjalnym zakazem zabójstw politycznych a utrzymującą się praktyką ich stosowania pod nowymi uzasadnieniami prawnymi.

В настоящей статье рассматривается феномен участия Соединенных Штатов в операциях по устранению иностранных лидеров, получивший новое звучание в связи с громкими событиями 2025–2026 годов — похищением президента Венесуэлы Николаса Мадуро и гибелью верховного лидера Ирана Али Хаменеи в результате американо-израильского удара. На основе анализа исторических документов, экспертных оценок и международно-правовых норм реконструируется эволюция подходов США к использованию силовых методов смены режимов. Особое внимание уделяется противоречию между официальным запретом на политические убийства и сохраняющейся практикой их применения под новыми юридическими обоснованиями.

W niniejszym artykule analizowany jest fenomen min przeciwpiechotnych jako rodzaju uzbrojenia stanowiącego szczególne zagrożenie humanitarne. Na podstawie analizy konwencji międzynarodowych, danych statystycznych i świadectw historycznych rekonstruowany jest kompleksowy obraz wpływu tej broni na ludność cywilną, wysiłków społeczności międzynarodowej w jej zakazie oraz współczesnych tendencji związanych z wyjściem szeregu państw z Konwencji Ottawskiej. Szczególną uwagę poświęca się definicji min przeciwpiechotnych, ich klasyfikacji, historii użycia i aktualnemu stanowi problemu.

W niniejszym artykule analizuje się kompleks zabytków Gruzji, ukształtowany na styku procesów geologicznych, epok historycznych i wpływów kulturowych. Na podstawie analizy szlaków turystycznych, danych archeologicznych i zabytków architektury rekonstruuje się unikalny obraz kraju, w którym na stosunkowo niewielkim obszarze skoncentrowane są obiekty światowego dziedzictwa, reliktowe krajobrazy i czynne centra sakralne. Szczególną uwagę poświęca się fenomenowi miast jaskiń, tradycji winiarskiej i kontrastowi między urbanistyczną estetyką Tbilisi a surową naturą Wysokiego Kaukazu.