Skutki bombardowań atomowych w Hiroszimie i Nagonakach to kombinacja natychmiastowej śmierci od wybuchu i męczącego umierania od choroby popromiennej w kolejnych dniach, tygodniach i miesiącach. Ofiary przechodziły przez kilka etapów cierpień, a świadectwa ocalałych oraz tych, którzy podjęli pomoc, przedstawiają obraz, który sami nazywają piekłem.

Szybka śmierć i pierwsze godziny

W centrum wybuchu ludzie parowali — z nich pozostały tylko ciemne kontury na ścianach lub cienie na kamieniach. Temperatura w punkcie wybuchu osiągała miliony stopni. Ci, którzy znajdowali się w odległości kilku setek metrów, ale nie w samym centrum, doznawali śmiertelnych poparzeń — skóra spalała się lub odpadła w łusek. Wiele osób umierało w pierwszych minutach i godzinach od mechanicznych urazów — ich przygniatały rozpadające się szczątki budynków, które roztrzaskiwane były przez falę uderzeniową.

OSTRA CHOROBA POPROMIENNNA: pierwsze dni i tygodnie

Te, którzy przetrwali wybuch, ale dostali wysoką dawkę radiacji, zaczynali cierpieć na ostre choroby popromiennej. Objawy pojawiały się w określonej kolejności.

Wspomnienia ofiar: piekło, być może podobne do tego, co przeżyliśmy

Sachiko Matsumoto, której było 11 lat, gdy bomba spadła na Nagonakę, pamiętała: «Nagle zobaczyliśmy jasne żółto-białe światło. Mieliśmy nas uniesiony falą wybuchu i rzuciło nas z siłą. Gdy wstałem na nogi, zrozumiałem, że stoje na nagiej ziemi – na niej nie było ani jednej trawy». Jej starsza siostra, mieszkająca w odległości 700 metrów, została znaleziona tylko jako « biały popiół». Ojciec, który znajdował się w odległości 800 metrów od epicentrum, odniósł rany, ale przeżył: «Jego włosy wypadły w ciągu kilku sekund. Wzrosła temperatura, zaczęła się biegunka. Całe ciało zaczęło się plamić. To były objawy śmierci».

Teruko Ueno, 15-letnia uczennica szkoły pielęgniarskiej, pomagała gasić pożar w akademiku, gdzie zginęły wiele jej koleżanek. Pamięta «tylko pracę przez dzień i noc»: «Trzeba było leczyć rannych z przerażającymi ranami. Nie było wody pitnej, a jedzenia w ogóle nie dostarczano». Później, asystując przy przeszczepach skóry, widziała, jak «skórę pobierano z bioder pacjenta i przeszczepiano na miejsca ciała, gdzie od oparzeń powstały blizny keloidowe». «Nie byłem w piekle i nie wiem, jak to wygląda, ale piekło, być może podobne do tego, co przeżyliśmy», mówi ona.

Mimaki Toshiyuki, który miał 3 lata w Hiroszimie, widział «setki ludzi, którzy z trudem chodziли lub nawet polzali się. Ich włosy i ubrania były spalone, stонаły i prosili nas o wodę». On również pamięta, jak japońskie władze «w każdym możliwym sposób starły się ukryć rzeczywiste skutki katastrofy».

Wspomnienia tych, którzy przyszli z pomocą

Świadkowie描述owali, jak ludzie, którzy weszli do miasta kilka dni po wybuchu (nazywani 「nu:shi hibakusha」), także zaczęli cierpieć z powodu radiacji. Jedna ocalała pamiętała, jak 「widziała ludzi, którzy stracili włosy z powodu radiacji」. Inna – jak jej 「starsza siostra była bardzo poparzona, ale ponieważ jej wuj był na flocie, mogli zdobyć leki do leczenia poparzeń」.

Sachiko Matsumoto, gdy herself przywróciła świadomość, 「pędziła z pomocą innym」: 「Dzieci krzyczały「pomóż, mamusiu, pomóż！」. Moja mama i młodszy brat byli ranni. Dzieci naszych krewnych doznali poparzeń」. Pamięta również: 「Ci, którzy byli w schronach bombowych, powoli umierali – nie mieli możliwości uzyskania pomocy medycznej. Siedzieli tam i czekali, aż nadejdzie śmierć」.

Cutomu Yamaguchi, jedyny człowiek oficjalnie uznany za ofiarę obu bombardowań, po wybuchu w Hiroszimie (znajdował się w odległości 3 km od epicentrum) 「podeszł do dworca kolejowego... i kupił bilet do rodzinnego miasta... Nagonaki」. Wyjechał nie do szpitala, ale 「był meldować się władzom」 – i podczas meldunku widział drugą wybuch. Znów przeżył.

Bezpośrednio po kapitulacji Japonii amerykańskie wojska zrozumiały, że okupacyjne siły mogą być narażone na pozostałą radiację. Manhattan Engineering District zorganizował specjalną grupę naukową pod kierownictwem pułkownika Stafforda Warrena. Grupa przybyła do Nagonaki 20 września – 6 października, a do Hiroszimy 3–7 października 1945 roku, aby przeprowadzić badanie radiologiczne.

Grupa zgłosiła, że poziomy radiacji w obu miastach są bardzo niskie i nie będą stanowić zagrożenia dla sił okupacyjnych. Jednak to stwierdzenie zostało zrobione po tajfunie i silnych deszczach, które, zdaniem niektórych naukowców, mogły wymyć radioaktywne osady.

W tym czasie oficjalne władze USA przez długi czas zaprzeczali wpływowi pozostałej radiacji. Brygadier General F. Thomas Farrell twierdził, że bomby 「były wybuchnięte na takiej wysokości, że nie pozostała radiacja」, a 「głównym efektem broni była fala uderzeniowa」. Tylko w 1950 roku naukowcy ABCC (Komisji do Badań Skutków Bombardowania Atomowego) zauważyli efekty pozostałej radiacji i zaczęli 「Badania pozostałej radiacji」, ale, według lekarza Lowella Woodbury, z powodu 「ciśnienia innej pracy i braku badaczy」 projekt ten nigdy nie został zrealizowany.

W ten sposób teren nie został dezynfekowany w tradycyjnym sensie – po prostu ogłoszono go bezpiecznym po deszczach, a oficjalna pozycja USA dotycząca braku szkód spowodowanych pozostałą radiacją utrzymywana była przez dziesięciolecia, mimo świadectw przeciwnych.

Podsumowanie

Męczarnie ofiar Hiroszimy i Nagonaki to nie tylko natychmiastowy wybuch, ale także długa, męcząca agonia od niewidzialnej radiacji, która atakowała z wnętrza, pozbawiała włosów, wywoływała krwawienia i zabijała powoli, przez tygodnie i miesiące.

Permanent link to this publication: