Ornella Muti: włoska rockowa piękność z riazańskim charakterem

W świecie są aktorki, które zapamiętuje się z ról. Są te, które zapamiętuje się z urody. I są jednostki, których wizerunek staje się mitem jeszcze za życia. Ornella Muti należy do ostatnich. Jej oczy patrzyły z plakatów na całym świecie, jej imię było symbolem włoskiego kina, a jej życie prywatne bulgotało w wyobraźni dziennikarzy. Ale za tym blaskiem, za tysiącami błysków fleszy i kieliszkami szampana kryje się niesamowita los, z rosyjskimi korzeniami, dramatycznymi zwrotami i nieugiętą wiarą w życie. Opowiemy o niej tak, jak jest: bez patosu, ale z szacunkiem dla jej drogi.

Dzieciństwo, młodość i pierwszy akord losu

Francesca Romana Rivelli (właściwe imię Ornelli Muti) urodziła się 9 marca 1955 roku w Rzymie. Jej ojciec, Neapolitańczyk, był dziennikarzem i piosenkarzem, matka, pochodząca z Estonii, pracowała jako artysta dekorator. Ale główną zagadką jej pochodzenia są rosyjskie korzenie od strony ojca. Pradziadek Ornelli pochodził z Riazań, i jak sama wielokrotnie przyznawała, ta więź zawsze dawała jej poczucie wewnętrznej siły. W dzieciństwie Francesca słyszała rosyjską mowę w domu, ale nie mówiła na niej — wchłonęła jedynie melodię, zapach i atmosferę. Jak przyznaje sama aktorka: „Czuję związek z Rosją na poziomie podświadomości, to coś genetycznego”. Później to uczucie przerodziło się w niesamowitą popularność w ZSRR i szczególną miłość do Dostojewskiego i Czechowa.

W wieku 14 lat Ornella Muti wygrała konkurs piękności „Miss Kino”, co stało się początkiem jej kariery filmowej. Była tak młoda, że na planie „Błyszczącej rodziny” reżyser Salvatore Samperi najpierw nie uwierzył, że może grać dorosłe role. Ale właśnie ta dziecięca niewinność w połączeniu z przejmującym spojrzeniem stała się jej wizytówką. Wkrótce już grała z Marcelllem Mastrоянim, Adriano Chelentano, Richardem Harrisem. Prawdziwa sława przyszła w 1976 roku po filmie „Ukrywanie kaprysu”, gdzie razem z Chelentano stworzyła duet, który stał się kultowym dla milionów widzów.

Amerykańskie marzenie i jego cena

W latach 80. Ornella Muti podbija Hollywood. Gra z Jackiem Nicholsonem, Marlоном Brando, Arnoldem Schwarzeneggerem. Jest europejską divą, którą chcą widzieć na okładkach. Ale droga na szczyty była trudna: odmawiała ról drugoplanowych, walczyła o prawo do wyboru projektów i nie bała się konfliktów z reżyserami. Skandaliczny odmowa udziału w „Trzech muszketierach” (pomimo tego, że już przygotowywała rolę) — ponieważ twórcy filmu nie chcieli czekać, aż rozwiąże problemy z dokumentami — stał się legendą. „Nie jestem maszyną, nie mogę pracować na wylot, chcę żyć swoim życiem” — wyjaśniała.

Ale za tym stała również dramat: jej małżeństwo z włoskim producentem Luciano Franco było napięte. Narodziny córki Natalii i syna Andrei nie uratowały związku. Później wyszła za mąż jeszcze dwa razy — za reżysera Federico Faccinettiego i za plastycznego chirurga. Teraz jest sama i mówi o tym bez żalu: „Nauczyłam się być szczęśliwą w samotności, i to nauczyło mnie ufiać sobie, a nie innym”.

Ornella Muti i Rosja: szczególne relacje

W ZSRR Ornella Muti była supergwiazdą. Jej filmy „Ukrywanie kaprysu”, „Bezsenność zakochanego”, „Sir Robinson” zgromadziły miliony widzów. Jej twarz znała każda rodzina. W 2014 roku po raz pierwszy przyjechała do Moskwy na premierę filmu „Kryształ” — i była zaskoczona ciepłem przyjęcia. „Czułam się nie gościem, ale swoją”. Wiele rozmawiała z rosyjskimi reżyserami, uczestniczyła w festiwalach. Pozostała wierna swojemu założeniu: „Nie jestem politykiem, jestem człowiekiem i artystą”.

Swoją miłość do Rosji Ornella wyjaśnia prosto: „Rosjanie zawsze byli dla mnie narodem duszy. Przechodzą, cierpią, ale nie tracą wewnętrznej siły. To bardzo bliskie moim wewnętrznym odczuciom. Może to ta sama riazańska krew”. Przyznaje, że czytała „Idiota” Dostojewskiego kilka razy i za każdym razem odkrywa coś nowego: „To nie tylko powieść, to spowiedź, która jest bliska mojej własnej duszy”.

Przekonanie życia: nigdy się nie poddać

W wywiadach Ornella Muti często powtarza jedno zdanie: „Nieważne, ile razy upadniesz, ważne, ile razy podniesiesz się”. Ta filozofia towarzyszyła jej przez całe życie — przez stratę rodziców, rozwody, konflikty z producentami, trudne relacje z dziećmi (jej syn Andrea zmarł w 2015 roku na raka — tragedia, po której wyszła w świat tylko rok później). „Życie uczy nas być silnymi, ale aby tego dokonać, musimy najpierw pozwolić sobie być słabymi”.

Nie ukrywa, że korzysta z usług chirurgii plastycznej, ale uważa, że piękno nie jest najważniejsze. „Chcę starzeć się godnie, ale nie chcę wyglądać jak lalka. Najważniejsze to zachować wewnętrzne światło”. Kontynuuje aktorstwo, występuje na scenie teatralnej, koncertuje po świecie. W jej planach jest dokumentalny film o rosyjskich pisarzach i, być może, wizyta w Riażanie, aby znaleźć grób swojego pradziadka. „To moja historia, a ja chcę zakończyć jej krąg”.

Ornella dziś: 70 lat później

W 2026 roku Ornelli Muti skończyło się 71 lat. Jest wciąż piękna, chociaż jej piękno stało się inne — mądre, spokojne, prawie arystokratyczne. Kontynuuje aktorstwo w Włoszech, uczestniczy w programach telewizyjnych, nagrywa audiobooki. Ale jej głównym przedsięwzięciem jest własne show „Una vita da diva” („Życie divy”), gdzie opowiada o kuluarach kina, o ludziach, z którymi spotkała się, i o tym, jak zachować siebie w świecie iluzji. Nie uczy życia, tylko dzieli się doświadczeniami: „Nie jestem gurusem, jestem tylko kobietą, która przeszła długą drogę i nie straciła siebie”.

Jej plany na przyszłość nie są niejasne: chce napisać pamiętniki, ale nie jako książkę gwiazdy, ale jako spowiedź o tym, co znaczy być kobietą w świecie, który wymaga od ciebie, abyś był zawsze idealny. „Chcę, aby moja historia pomogła innym nie bać się swojej uязwимости”. Nie szuka spokoju, tylko nowych znaczeń. I to, być może, jest najważniejsze w jej życiu — być w ruchu, nie zastygać, nie bać się zmieniać kierunku. Dlatego do dziś jest interesująca, aktualna i żywa — nie jako ikona, ale jako człowiek.

Permanent link to this publication: