Piłka nożna — gra milionów. Niestety, czasami pasja na trybunach przeradza się w przemoc, bójki i zamieszki. Ale są kraje, gdzie kibice udowadniają, że piłka nożna może być świętem, a nie polem bitwy. Ich wsparcie to sztuka, szacunek dla rywala i miłość do gry, a nie destrukcja. Kto więc, najspokojniejsi kibice piłkarscy na świecie?

Japonia: czystość i cisza jako narodowa idea

Kibice japońscy są znani na całym świecie. Po meczach pozostają na trybunach, aby posprzątać śmieci. To nie akcja PR, ale część kultury. Na mistrzostwach świata 2018 roku w Rosji Japończycy zadziwili wszystkich: po porażce z Belgią nie tylko zebraли swoje torby, ale również posprzątali w szatni, zostawiając podziękowanie w języku rosyjskim. Ich okrzyki są zorganizowane, ale nie agresywne. Nie obrażają rywali, tylko brawami przyklaskują pięknych golach, nawet w swoje bramki. Co więcej, japońscy kibice rzadko wchodzą w konflikty z policją lub kibicami z innej kraju. Przyczyną jest wychowanie, gdzie szacunek dla obcej kultury i porządek publiczny są najważniejsze. Nawet przy wyjściu reprezentacji nie organizują rabunków, tylko dziękują drużynie łzami i pokłonami.

Islandia: wikingijski krzyk i rodzinną atmosferę

Mała Islandia stała się piłkarską sensacją na Euro 2016, ale nie tylko grą. Ich kibice dali światu «wikingijski krzyk» — synchroniczne klaskanie i wydech, który wypełnia stadion prymitywną siłą. Jednak za tą siłą nie jest przemoc. Islandzcy fanatycy to zazwyczaj całe rodziny z dziećmi. Przyjeżdżają na turnieje z pokojowymi intencjami, często w narodowych koszulkach i z córkami na ramionach. Kraj z populacją nieco większą niż 300 tysięcy ludzi nie może sobie pozwolić na armię rowerów. Ich wsparcie to jedność, a nie zastraszanie. Nawet po porażkach biją brawo drużynie i rywalom, a chaos na trybunach jest rzadkością.

Nowa Zelandia: uśmiechnięci kiwi

Nowozelandzcy kibice (All Whites w piłce nożnej, i All Blacks w rugby) są znani swoją gościnnością. Rzadko biorą udział w kłótniach, ponieważ kraj żyje daleko od europejskiego centrum piłkarskiego, a kultura maoryska wituje gościnność. Na mistrzostwach świata 2010 roku w RPA Nowozelandczycy zorganizowali pokaz tańca haka, ale bez agresji. Robili zdjęcia z miejscowymi, śpiewali piosenki i nie prowokowali bójków. Wśród czynników: mała liczba (podróżują w grupach, gdzie każdy zna każdego), brak tradycji piłkarskiego rowerstwa (piłka nożna tam jest popularna, ale nie do tego, aby walczyć) i wysoki poziom życia.

Niemcy: zorganizowane wsparcie bez chaosu

Niemcy często są kojarzone z bójkami angielskich i holenderskich fanów w przeszłości, ale współczesni niemieccy kibice są przykładem cywilizacji. Utworzyli kulturę «Kurvekultur» (kulturę kibicowskiej trybuny) z flagami, hasłami i piosenkami, ale bez starć. Przegranie przyjmują cicho lub brawami, a wygrane — radością, ale bez rabunków. Niemiecki klub fanów reprezentacji współpracuje z policją i federacją, aby wykluczyć przemoc. Dlaczego? Ponieważ kraj po wojnie przemyślał agresję, a w latach 80. państwo zaczęło surowo walczyć z piłkarskim rowerstwem, tworząc system «kibic-menеджment». Dziś niemieccy kibice są znani ze swojej krytyki rasizmu i komercjalizacji piłki nożnej, ale robią to spokojnie — banerami i flashmobami, a nie bójkami.

Finlandia i Szwecja: północne spokój

Skandynawowie są ogólnie sławni o równowadze. Fińscy kibice, znani jako «ultras», skupiają się bardziej na pokazach wizualnych niż na bójkach. Szwedzcy kibice reprezentacji podróżują przyjaznymi grupami, cenią piłkę nożną jako estetykę. Mają wysoki poziom zaufania do policji, a agresja jest potępiana przez społeczeństwo. Na Euro 2020 (2021) szwedzcy kibice razem z duńskimi zorganizowali akcję przeciwko rasizmowi, a nie prowokacji.

Dlaczego ci fanatycy są pokojni

Jest kilka przyczyn. Wysoki poziom życia i edukacji obniża agresję. Kultura, gdzie sprzątanie za sobą i nie przeszkadzanie innym jest normą. Brak tradycji piłkarskich firm (zorganizowanych grup rowerowych). Silna praca klubów fanatycznych i policji nad zapobieganiem przemocy. I co najważniejsze — podejście do piłki nożnej jako do widowiska, a nie do wojny. Niestety, w niektórych krajach (Anglia lat 80., Włochy, Turcja, Argentyna) przemoc była lub jest. Ale przykład Japonii, Islandii, Nowej Zelandii pokazuje: można kibicować z pasją, ale pozostać człowiekiem.

Podsumowanie

Pokojni kibice nie ustępują w głośności agresywnym. Tworzą atmosferę święta, przyciągają na stadiony rodziny i dzieci, czynią piłkę nożną dostępną i bezpieczną. Ich sekret — w szacunku. Szacunku dla rywala, dla obcej kultury, dla zasad. Może kiedyś kibice wszystkich krajów zrozumieją: zwycięstwo nie wymaga destrukcji, a miłość do swojego klubu nie wymaga nienawiści do innego.

Permanent link to this publication: