Wirtualna rzeczywistość nie została wynaleziona przez jedną osobę w jednym dniu. Jest to rezultat pracy kilku pokoleń inżynierów i artystów, którzy stopniowo zbliżali się do ideału pełnego zanurzenia.

Od kineskopu do pierwszego hełmu

Pierwszym krokiem był Morton Heilig, który często jest nazywany ojcem wirtualnej rzeczywistości. W roku 1957 stworzył kineskop — ciężki aparat podobny do automatu rozrywkowego. Wpływał na wszystkie zmysły: pokazywał obraz w 3D, wibrował, nawiewał powietrzem i nawet rozpylał zapachy. Heilig również opatentował telesferyczną maskę — prototyp dzisiejszego hełmu wirtualnej rzeczywistości.

Jednak prawdziwy przełom dokonał Ayvan Sazerland. W roku 1968 wraz ze studentem Bobem Sproulem stworzył damoklesowy miecz — pierwszy na świecie hełm wirtualnej rzeczywistości podłączony do komputera. Był tak ciężki, że musiał być zawieszony na suficie. To Sazerland sformułował kluczową ideę: ekran komputerowy to nie tylko monitor, ale okno do wirtualnego świata.

Termin i komercja

Sam zwrot wirtualna rzeczywistość pojawił się dopiero w roku 1987. Stworzył go Jaron Lanier, założyciel firmy zajmującej się rozwojem sprzętu. On również wspólnie z Tomem Zimmemannem stworzył pierwsze komercyjne okulary wirtualnej rzeczywistości i słynną rękawicę, pozwalającą na interakcję z wirtualnymi obiektami dłonią.

W ten sposób droga do wirtualnej rzeczywistości zaczęła się od optycznych iluzji dziewiętnastego wieku, minęła przez sensoryczne symulatory Heiligena i komputerowe hełmy Sazerlanda, a dzięki Lanierowi uformowała się w przemysł.

Permanent link to this publication: