Żarty o postu: gdy mnisi śmieją się ze swoich kulinarnych osiągnięć

Post to sprawa poważna. Duchowe oczyszczenie, powstrzymywanie się, modlitwa. Wygląda na to, że gdzie tu jest miejsce na żarty? Jednak jeśli przyjrzeć się monasterskiej kulturze, ludowym anegdotom i nawet staromodnym baikom, okazuje się, że uśmiech to częsty gość nawet podczas najściślejszego postu. Humor pomaga rozładować napięcie, nie pozwala na załamanie się i przypomina, że nawet w najbardziej poważnej sprawie ważne jest zachowanie ludzkiego oblicza. W tym artykule zebraliśmy najśmieszniejsze, najcieplejsze i najbardziej rozpoznawalne żarty o postu — te, które mnisi mogliby opowiadać sobie za stołem, gdyby im pozwolono na śmiech na głos.

Dlaczego mnisi się śmieją: humor jako lekarstwo na udrękę

Święci ojcowie często mówili, że udręka to jeden z najbardziej niebezpiecznych grzechów, szczególnie w czasie postu. Kiedy żołądek brzmi, a dusza smuci się, łatwo wpaść w melancholię. W tym miejscu humor staje się ratunkowym kotwicą. Mnisi wiedzieli: jeśli nie śmiać się ze swoich słabości, one zaczną cię kontrolować. Dlatego w klasztorach zawsze były swoje «kulinarskie baiki» — historie o tym, jak brat Janusz pomylił sól z cukrem, jak ojciec Nikodem próbował upiec postny placek, a wyszło coś, co nie było placekiem, i jak opat, próbując postnej kolacji, mówił: «Smakuje dobrze, ale chcę jeszcze więcej».

To nie był śmiech na śmiech. To był dobry, wyrozumiały śmiech nad własną słabością. I taki humor zbieramy dzisiaj.

Żarty o postnej żywności: gdy kotleta z kapusty to podstęp

Najbardziej popularnym tematem mnichowskich żartów jest, oczywiście, jedzenie. Czyli to, co zastępuje je podczas postu. Bez mięsa, mleka i jajek kulinarne eksperymenty przekształcają się w prawdziwe przygody.

«Kiedy postujący mówi: „Ja zjadłem kotletę”, ma na myśli kapustną. Ale jest z tego szczęśliwy».

«Przepis na postny placek: weź mąkę, wodę, sól, dodaj nadzieję, że to będzie smaczne, i piecz».

«Postny zupę to, gdy w garnku pływają warzywa, a ty próbujesz zgadnąć, które z nich to mięso. Ale nie ma go tam».

«Mnich zgłasza się do opata: „Ojcze, już tydzień jem postnie, i wydaje mi się, że stałem się jak ten zupę — przezroczysty i bez smaku”. Opat odpowiada: „Trzymaj się, synu. Ale ty będziesz świecić, jak prosfora w ołtarzu”».

O zastępstwach: gdy woda staje się mlekiem, a orzechy mięsem

Zastępstwa to oddzielny gatunek mnichowskiego humoru. Mnisi świetnie wiedzą, że sojowe mleko to nie mleko, a orzechowy ser to nie ser. Ale udają, że to prawie to samo. I ta gra z samosugestią rodzi wiele śmiesznych sytuacji.

«Jeśli dodać do owsianki trochę wanilii, staje się prawie jak prawdziwe. Prawie».

«Tofu to nie mięso. Ale jeśli dobrze je smażyć z cebulą, zaczyna zachowywać się jak mięso. I nawet pachnie prawie jak mięso. Prawie».

«Mnich siedzi przy stole, próbuje postnego sałatu i mówi: „Ojcze, czy jesteś pewien, że to nie mięso?” Opat odpowiada poważnie: „Jestem pewien. Jeśli to byłoby mięso, to by się nie uśmiechało”».

«Kiedy jesteś na postu, a bardzo chcesz mleka, wydaje się, że nawet woda z kranu może stać się mlekiem, jeśli pomyślisz o krowie».

Monasterskie dialogi: ostryżne odpowiedzi opata

Opat w klasztorze to nie tylko duchowy przewodnik, ale i główny «menedżer od humoru». Jego odpowiedzi na kulinarne skargi braci często stają się przysłówkami.

«Ojcze, mogę prosić o kawałek ryby? Bardzo mi się chce». — «Poproś u Boga. On wie, co ci jest bardziej korzystne. Jeśli pośle rybę, to znaczy, że jesteś gotowy. Jeśli nie — to znaczy, że jeszcze nie dorosłeś do niej».

«Brat Janusz skarży się: „Ojcze, już się znudziłem kaszą!” Opat: „Ty się znudziłeś kaszą, a święci ojcowie w pustyni znudzili się mlekiem. A przetrwali. I ty przetrwasz”».

«Brat pyta: „Ojcze, czy można w postu zjeść jabłko?” Opat: „Można, ale nie popadaj w przesadę. W przeciwnym razie powiedzą: ten mnich zjadł zbyt dużo jabłek i ugrzeszył”».

Żarty o hipokryzji: gdy post to nie tylko o jedzenie

Oczywiście, mnisi rozumieją: post to nie tylko odmowa jedzenia mleka. To odmowa złości, osądzania, pustych słów. I tutaj humor staje się jeszcze bardziej delikatny, ponieważ jest skierowany na nasze własne hipokryzję.

«Mogę nie jeść mięsa, ale osądzam wszystkich, którzy je jedzą. I wydaje mi się, że modlę się, ale w myślach już wszystkich pokłóciłem. I tak przez cały post».

«Jak rozpoznać, że nie tylko pościejesz się, ale naprawdę pościejesz się? Kiedy zamiast zjeść dodatkowy kawałek, mówisz: „Ojcze, przebacz mi za tę myśl”. I przy tym czujesz głód».

«Mnisi żartują: „Post to kiedy nie jesz mięsa, ale przy tym mentalnie zjadasz wszystkich, którzy cię denerwują”. To najczęstszy błąd początkujących».

Kulinarnych porażek: gdy postna żywność staje się memem

W każdym klasztorze są swoje legendy o nieudanych postnych potrawach. Te historie są przekazywane z ust do ust i stają się częścią lokalnego folkloru.

«Raz brat Nikodem postanowił upiec postny keks. Zamienił olej na puree jabłkowe, jajka na lnu, a cukier na fruktozę. Wyszło coś niezrozumiałego. Ale było to jedalne. Prawie. Opat, próbując, powiedział: „Nie wiem, co to jest, ale to na pewno postne. Bo to nie może być smaczne”».

«Mnich poprosił u kucharza przepis na postne oливье. Ten pomyślał i powiedział: «Zamień mięso na tofu, jajka na fasolę, a kiełbasę na marchewkę. Wyszło prawie oливье. Jeśli zamkniesz oczy».

«Raz brat Aleksander postanowił zrobić postny majonez. Próbował wszystkich przepisów: na mleku sojowym, na owsianym, na akwafabie. W końcu dostał coś, co bardziej przypominało klej niż sos. Ale zjadł to, aby nie było marnowane».

Nowoczesne żarty o postu: gdy w mediach społecznościowych śmieją się wszyscy

Dziś żarty o postu wykraczają poza mury klasztorów. W internecie można znaleźć tysiące memów, które dokładnie opisują uczucia postującego człowieka. I w każdej takiej żartach jest część prawdy i wiele miłości.

«Post to kiedy patrzysz na pizzę i myślisz: „To grzech”. A potem dodajesz: „Ale jakiż słodki grzech!”.

«Ja jestem na postu. Patrzę na przepisy na postne potrawy. Wyglądają pięknie, ale wiem, że są bez smaku. Ale spróbuję. A jeśli nie wyjdzie, będę postował dalej».

«Najbardziej trudnym w postu jest nie jeść mięsa. A najłatwiejszym jest jeść wszystko inne, ale z poczuciem winy».

Dlaczego kochamy żarty o postu

Żarty o postu to sposób na przyznanie, że wszyscy jesteśmy niedoskonałymi. Że próbujemy, ale czasami zawodzimy. Że chcemy być lepszymi, ale kochamy zjeść. Śmiech nad postem to nie bluźnierstwo, ale szczerość. To przyznanie, że jesteśmy ludźmi, z naszymi słabościami i pragnieniami. I jeśli możemy się śmiać z siebie, to oznacza, że jeszcze nie straciliśmy poczucia rzeczywistości. A poczucie rzeczywistości to to, co pomaga nam nie brać siebie zbyt poważnie i nie wpadać w udrękę.

Tak więc, post to nie tylko czas surowości, ale i czas uśmiechu. Bo nawet święci ojcowie wiedzieli: kiedy żołądek jest pusty, dusza powinna być pełna światła. A jeśli ten światło to ciepły, dobry humor, to post staje się radosny. Smacznego (w przenośnym sensie)!

Permanent link to this publication: