Ameryka Południowa to kontynent, gdzie piłka nożna to nie tylko sport, ale religia, a taniec i pieśń to jej święte rytuały. Tu dribling łączy się z sambą, a krzyki z trybun brzmią jak symfonia. Argentynczycy tańczą tango, Brazylijczycy sambę, Kolumbijczycy kumbię, a te wszystkie rytmiki wplecione są w kulturę piłkarską. Grający nie tylko strzelają gole, ale wykonują festiwalne choreografie, a kibice palą na stadionach tak, że ziemia trzęsie się pod nimi. Pójdźmy w to karnewalowe podróżowanie.

Brazylia: piłka nożna pod dźwięki samby

W Brazylii tańce są częścią narodowej tożsamości. Samba urodziła się w fawelach i wylała na stadiony. Grający w reprezentacji Brazylii słynęli z obchodzenia bramek w tańcu: tak zwana «dança do hexa». W 1970 roku po zwycięstwie na mistrzostwach świata Pele tańczył z kolegami z drużyny, zakładając tradycję. Dziś Neymar, Vinícius Júnior, Rodrigo kontynuują ten rytuał. Po bramce mogą wykonać «passe» (krok), «furaçaó» (uragan), «pernada» (krzyk). To nie tylko taniec, ale sposób wyrażenia radości życia i szacunku do przodków. Choć europejscy trenerzy często są niezadowoleni (sądzą, że to brak szacunku dla przeciwnika), Brazylijczycy nie ulegają. Dla nich piłka nożna bez tańca to jak samba bez bębnów.

Argentyna: tango i pasja

Argentyński piłka nożna to pasja, agresja i... tango. Choć na boisku gracze rzadko wykonują taneczne figury (tango wymaga dwojga), w ich ruchach, w ich chodzie czuć rytm. Diego Maradona nie tańczył, ale jego dribling był podobny do obrotów w tango. Lionel Messi jest bardziej zrównoważony, ale jego firmowe obchodzenie (wskazanie w niebo) to także taniec duszy. Jednak prawdziwe tańce rozgrywają się na trybunach. Argentyńscy kibice śpiewają i tańczą "La Mufa" i "Vamos, vamos, Argentina" godzinami. Ich "cajorra" (taniec z skokami) trzęsie stadiony. W Argentynie pieśni to sposób zachowania pamięci o zmarłych kibicach.

Kolumbia: champa i kumbia

Kolumbijscy kibice i gracze kochają champa — taniec, który wykonują, zginając się do przodu i wykonując szybkie ruchy nogami. W 2014 roku na MŚ w Brazylii James Rodríguez po strzeleniu gola podbiegał do flagi corner i champał. To stało się memem. A kumbia to rytm muzyczny, pod który kibice śpiewają krzyki. W Kolumbii nie ma jednego stylu tańca, ale jest energia. Grający nazywają siebie "tancerzami".

Urugwaj: tańce bez zasad

Urugwaj to kraj, gdzie piłka nożna i taniec również się splatają. Znana "la celeste" słynie z swojej spójności. Grający często wykonują "perro" (taniec podobny do psa) po dużych zwycięstwach. Luis Suárez w 2018 roku, strzelając gol, wyobraził coś podobnego do rumbi. Kibice śpiewają "El Pibe de Oro" dla Suarеса, przeskakując. W Urugwaju nie ma oficjalnego tańca, ale jest pasja.

Chile: cueca na stadionie

Chilejczycy tańczą cueca — narodowy taniec parowy z chustkami. Na meczach piłkarskich kibice mogą tańczyć ją w pojedynkę. Grający w reprezentacji Chile, zwłaszcza "złote pokolenie" (Vidal, Sánchez, Bravo), często wykonywali "sue-sue" (taniec z podniesioną ręką) i "kachó" (imitacja rogi). Po zwycięstwie w Copa América 2016 roku zorganizowali taneczny battl z kibicami.

Paragwaj, Peru, Ekwador: głos andyjskich bębnów

W Peru popularna jest "morerada" — taniec z jaskrawymi strojami. Na trybunach jej nie zobaczysz, ale gracze czasami się z niej inspirują. W Paragwaju kochają "polku" (taniec szybkich kroków). Kibice śpiewają "¡Vamos, Paraguay!" pod dźwięki arki. W Ekwadorze gracze po strzeleniu gola imitują taniec Indian. Pieśni są różne, ale jednoczy je jedno — głośność.

Wenezuela: salsa i kalabosó

Wenezuela to kraj salsy. Kibice tańczą na stadionach nie gorzej niż na karnawale. Grający, zwłaszcza Salomon Rondón, często dają taneczne pokazy. Niestety, z powodu kryzysu kraj rzadko kwalifikuje się na MŚ, ale jego kibice są znani optymizmem: tańczą nawet, gdy drużyna przegrywa.

Pieśni: od krzyków do hymnów

Stadiony południowoamerykańskie to muzyczne skarby. W Brazylii śpiewają "Hino do Brasil" i fan-pieśni takie jak "Vamos, meu Brasil". W Argentynie słynną "Muchachos" (teraz hymn reprezentacji). W Urugwaju "Cielo" (Niebo). W Kolumbii "Y ya está" (I wszystko). Te pieśni często zawierają elementy folkloru, niespodziewane rytmiki. Śpiewają je chórem, z akordeonem, bębnami, gitarami.

Taniec i pieśń w południowoamerykańskim piłce nożnej to sposób na bycie żywym, mimo porażek. Grający tańczą, bo gra daje im szczęście. Kibice tańczą, bo to ich kultura. Nigdzie na świecie piłka nożna nie wygląda tak jak karnawał, jak w Ameryce Południowej. I dopóki bębenki grają i śpiewają pieśni, kontynent będzie rodzić nowych tancerzy z piłką.

Permanent link to this publication: