Miliony chłopców i dziewcząt na całym świecie wiszą na ścianie plakaty z Messi i Ronaldo. Powtarzają ich świętowanie po bramce. Proszą rodziców o kupienie butów "jak u Neymara". Piłkarz to więcej niż sportowiec. To idol. Ikona. Przykład do naśladowania. Ale czy zawsze warto kłaniać się tym, którzy grają w piłkę? I jak odróżnić dobry przykład od złego? Zbadajmy, dlaczego piłkarze stają się bogami dla milionów i jaką odpowiedzialność to wiąże.

Dlaczego właśnie piłkarz

Świat pełen jest profesji. Naukowcy, lekarze, pilotowie, kosmonauci. Ale dlaczego właśnie piłkarz częściej innych staje się idolem dla dzieci i młodzieży? Po pierwsze, piłka nożna to najbardziej popularna gra na świecie. O niej się mówi, w nią się gra, o niej się mówi. Po drugie, piłkarz to oczywisty sukces. Biega, strzela, wygrywa. To jest zrozumiałe nawet dla pięciolatka. Po trzecie, kariera piłkarza wygląda jak baśń: biedny chłopiec z slumsów staje się milionerem i gwiazdą. Po czwarte, piłkarz zawsze jest na ekranie — reklama, wywiady, okładki czasopism. Jego wizerunek jest rozpowszechniony.

Ale najważniejsze — emocje. Piłkarz daje ludziom radość, smutek porażek, radość zwycięstw. I ta emocjonalna więź jest silniejsza niż jakiekolwiek racjonalne uzasadnienie.

Idealny idol: jakim powinien być

Jakiego piłkarza warto mieć za idola dla rosnącego pokolenia? Spróbujmy opisać jego portret.

Po pierwsze — talent i praca. Legendy piłkarskie nie rodzą się, stają się. Messi colol hormon wzrostu, Ronaldo pozostawał na treningach po wszystkich. Idol powinien pokazywać, że sukces to nie tylko dar bogów, ale i pot, krew, wczesne wstępy i tysiące godzin na boisku.

Po drugie — charakter. Uczenie się od przeciwników, sędziów, kibiców. Nie ma miejsca na brudne podkłady, symulacje, prowokacje. Przykłady: Kaka, który nigdy nie sprzeciwił się sędziom. Mirosław Kłose, który przyznawał się sędziemu, że strzelił ręką, i prosił o anulowanie bramki. To jest prawdziwy przykład etyki sportowej.

Po trzecie — uczciwość poza boiskiem. Piłkarz-idol nie skandali w nocnych klubach, nie pije, nie używa dopingu, nie unika podatków, nie bije kobiet. Pomaga dzieciom, buduje szpitale, wspiera fundacje charytatywne. Marcus Rashford uzyskał bezpłatne obiady dla biednych uczniów w Anglii. Didier Drogba zatrzymał wojnę domową w Wybrzeżu Kości Słoniowej, po prostu padając na kolano na boisku. To legendarne czyny.

Po czwarte — długość kariery. Idol to nie wybuch na jeden sezon. To gracz, który utrzymuje poziom przez 10-15 lat. Ten, whom można naśladować latami, nie rozczarowując się.

Strona druga: idole z gnili

Niestety, nie każdy piłkarz zasługuje na kult. Świat zna gwiazdy, które zachowywały się okropnie. Ten sam Maradona — geniusz gry, ale narkoman, związany z mafią, rozjeżdżający ludzi w pijanych wypadkach. Jego kochali, ale czy to przykład do naśladowania? Albo współczesni piłkarze, którzy symulują kontuzje, upadają od lekkiego powiewu wiatru, prowokują sędziów. Uczą chłopców, że kłamanie i udawanie to normalne.

Szczególnie niebezpieczne są przypadki przemocy. Kilka gwiazd światowego futbolu zostało oskarżonych o pobicie żon i dziewczyn, przemoc domową. A fani zamykali oczy: "On gra dobrze, po co nam jego życie prywatne?". To pułapka. Jeśli przebaczymy zbrodnię dla pięknych bramek, rozpowszechnimy ideę, że sukces usprawiedliwia każdą brudność.

Jak zmieniała się rola idola od Pele do Mbappe

W latach 50. Pele był żywym bogiem. O nim mówiono jak o świętym. Nie pił, nie palił, uśmiechał się, wygrywał. Jego wizerunek idealnie pasował do zimnej wojny: kapitalistyczny Zachód i socjalistyczny Wschód aplauzowali króla piłki nożnej.

W latach 80. Maradona pokazał inną model: geniusz huligana. Ludowa miłość wybacziała mu wszystko — rękę Boga, kokainę, mafię. Był "swoim", z brudu w kniazi. Ale dla wielu dzieci stał się przykładem "można wszystko, jeśli się jest cool".

W latach 2000. Zidane, Ronaldo, Beckham — komercyjne idole. Beckham przekształcił piłkę nożną w show-biznes. Jego fryzury, tatuaże, małżeństwo z pop-idolką ustawiały trendy nie tylko na boisku, ale i w życiu.

2010-2020 — era Messi i Ronaldo. Hipergolowcy, ascety, roboty- Golobory. Pokazali, że ciężka praca i dyscyplina są ważniejsze niż brudny talent. I to jest poprawny przekaz.

Teraz przyszła pora na Mbappe i Hollana. Oni już są milionerami w wieku 20 lat, żyją na Instagramie, ale jeszcze trzymają się w ryzach. Czy uda im się pozostać czystymi idolami bez skandali — zobaczymy.

Piłkarz i odpowiedzialność społeczna

Stając się idolem, piłkarz automatycznie otrzymuje ogromne obciążenie społeczne. Jego post w mediach społecznościowych czytają miliony. Jego czynki są omawiane w wiadomościach. Dlatego każde ruchy gwiazdy powinny być przemyślane. Dobre przykłady: Rashed Rakhimov, który przekazywał część pensji na domy dziecka. Luka Modrić, który zeznawał przeciwko korupcyjnym urzędnikom swojego klubu. Messi, który opłacił operacje dziesiątkom dzieci. Złe przykłady: piłkarze, którzy w czasie pandemii organizowali tajemnicze przyjęcia, podczas gdy kibice siedzieli w domach. Albo ci, którzy podnosili rękę na młodych w szatni. Przepraszanie nie pomaga.

Ważne jest zasadę: idol nie wybiera, czy ma być przykładem, czy nie. On już jest przykładem. Z góry. Jak tylko na ciebie patrzą dzieci, odpowiadasz za każdy swój krok.

Psychologia naśladowania: dlaczego dzieci naśladowują piłkarzy

Psychika dziecięca jest taka: aby się sformować, dziecku potrzeba identyfikacji z silnym, sukcesywnym, zauważonym dorosłym. Piłkarz idealnie pasuje: jest w centrum uwagi, wygrywa, jest chwalony przez miliony. Dziecko nieświadomie mówi: "Chcę być taki jak on. Wtedy mnie też będą kochać".

Naśladuje się wszystko: sposób biegania, fryzura, tatuaże, świętowanie bramek, nawet marka żwaczki. Chłopcy zaczynają golić nogi, jak profesjonaliści. Robią skomplikowane fryzury, jak u Cristiano. Wydadzą połowy pensji na buty "jak u Messi". To nie jest złe i nie jest dobre — to mechanizm dorastania. Ale rodzice mogą kierować to naśladowanie w odpowiednie tory. Na przykład, zapisać dziecko na sekcję piłkarską i powiedzieć: "Twój idol trenował każdego dnia przez trzy godziny. Będziesz tak samo?".

Kiedy idol rozczaruje

Najbardziej bolesne dla fana jest dowiedzieć się, że jego bohater to zwykły człowiek z brudnymi stronami. Przykład: historia z piłkarzem, który został złapany na meczach na zamówienie. Albo który bił żonę. Albo który trafił do więzienia za niepłacenie podatków. Tysiące fanów wpadają w dysonans poznawczy: "On jest najlepszy, nie mógłby zrobić tego!". Albo jeszcze gorzej, zaczynają usprawiedliwiać: "On ma rację, podatki to rabunek, nie płacisz!". Psycholodzy radzą: rozdziel graczę i człowieka. Współczuj jego driblingowi, strzałowi, umiejętnościom strzeleckim. Ale nie usprawiedliwiaj jego przestępstw ani nieetycznych działań. Jeśli idol wpadł w brud, masz prawo przestać mu się kłaniać. I nawet masz obowiązek wyjaśnić swoim dzieciom, że bohaterowie także popełniają błędy i za błędy należy odpowiadać.

Jak wybrać odpowiedniego idola dla dziecka

Jeśli twój syn lub córka są zakochani w jakimś piłkarzu, nie zakazuj i nie wyśmiewaj. Zamiast tego zrób trzy rzeczy.

Po pierwsze, przeanalizuj jego biografię. Opowiedz, ile lat idol pracował w szkole młodzieżowej. Przeżył jakie urazy. Kogo dziękował po zwycięstwach. Po drugie, poszukaj wywiadów i reportaży poza boiskiem. Zobacz, jak radzi sobie z fanami, rodziną, jak zachowuje się w programach gościnnych. Znajdź moment, gdzie idol wykazał się etycznie: na przykład, podniósł przeciwnika z boiska po ciężkim starciu, lub odmówił penalty, przyznając, że upadek nie był. Pokaż to dziecku jako ideał.

I nie bój się obalić mitu. Jeśli idol okazał się oszustem, narkomanem lub agresorem, wyjaśnij: "Kocham jego piłkę, ale nie kocham jego działań. Zobaczmy na innych wielkich — na przykład na Lionela Messi, który nigdy nie symuluje".

Kto z współczesnych piłkarzy jest wzorcem idola

Jeśli trzeba wymienić kilka nazwisk bez ryzyka błędu, oto lista. Lionel Messi — skromny, rodzinny, nie symuluje, nie pije, zajmuje się działalnością charytatywną. Cristiano Ronaldo — niesamowity pracoholik, donosi krew na treningach, pomaga dzieciom w szpitalach. Robert Lewandowski — inteligentny na boisku i poza nim, idealny profesjonalista. Son Hyun Min — nie symuluje, szanuje przeciwników, płaci pensje pracownikom reprezentacji Korei z własnej kieszeni. To ludzie, którym można naśladować bez wstydu.

A tych, kogo warto przykładać nie warto — tych, którzy są znani z symulacji, agresji na boisku, skandali z prawem. Nazwiska nie będziemy wymieniać, fani i tak je znają.

Wnioski: idole są potrzebni, ale z rozwagą

Piłkarz jako idol to ogromna siła. Może podnieść miliony na nogi, zmusić dzieci do chodzenia na treningi, rzucić złe nawyki, uwierzyć w siebie. Ale może również zniszczyć orientacje, jeśli okaże się złoczyńcą. Dlatego nie ślepe kultowanie, ale krytyczne podziw — to poprawny sposób. Kochaj grę, szanuj mistrzów, ale nie stawiaj ich na piedestał bez krytyki. I wtedy piłka nożna pozostanie czystym sztuką, a nie religią z wątpliwymi świętymi.

Permanent link to this publication: