Klasa szkolna. Pachnie ołówkiem i strachem. Zamiast uczniów za ławami siedzą mamusi i tatki. Nauczycielka stoi przy tablicy i wyjaśnia, jak rozwiązywać równania w trzeciej klasie. Otwarty lesson dla rodziców to nie spektakl. To egzamin dla wszystkich. Dla nauczyciela — na przydatność zawodową. Dla rodziców — na zrozumienie, czym zajmują się ich dzieci przez 6 godzin dziennie. I dla dzieci — na umiejętność pokazania się. Ale często taki lesson przekształca się w farcę. Zbadajmy, jak powinno być i jak nie powinno.

Po co szkole otwarte lekcje dla rodziców

Oficjalny cel: zwiększenie zaangażowania rodziców w proces naukowy. Pokazanie metod nauczania. Ustalenie zaufania między szkołą a rodziną. Nieoficjalnie: sprawozdanie z przebiegu pracy. I sprawdzenie, jak nauczyciel radzi sobie z publicznością.

Dla rodziców otwarty lesson to okazja, aby zobaczyć dziecko w innej rzeczywistości. Nie w domu, gdzie ono rządzi, ale w klasie, gdzie podporządkowuje się zasadom. Zrozumieć, jak bardzo jest aktywne, jak odpowiada, jak komunikuje się z kolegami.

Dla nauczyciela — stres. Bo ocenia go nie tylko dzieci, ale i dorośli, którzy często więcej wiedzą na temat (lub myślą, że wiedzą). Nauczyciel musi pokazać metodę, ale nie przeudramatyzować.

Dla dzieci — podwójne naciski. Z jednej strony, nauczyciel. Z drugiej — rodzice, którzy patrzą im na plecy. Dziecko może się wstydzić, zamknąć się lub, przeciwnie, zacząć się psotować.

Jak przebiega idealny otwarty lesson

Idealna wersja: lesson nie różni się od zwyczajnego. Nie ma żadnych prób, żadnych „wyuczonych” odpowiedzi. Rodzice siedzą z tyłu, nie wtrącają się, nie podpowiadają. Nauczyciel pracuje w zwyczajnym trybie: zadaje pytania, wyjaśnia, stawia oceny. Dzieci nie wiedzą, że są obserwowane. Albo wiedzą, ale nie boją się.

Plan lekcji: moment organizacyjny (1 minuta), powtórzenie przeprowadzonego (5-7 minut), wyjaśnienie nowej tematyki (15 minut), utrwalenie (10 minut), praca samodzielną (5 minut), podsumowanie (2 minuty). Plus gimnastyka, jeśli są to klasy niższe.

Nauczyciel używa ilustracji: obrazki, prezentację, materiały do dystrybucji. Zadaje pytania różnego poziomu: i słabszym uczniom, i silnym. Nie skupia się na tych samych. Pochwala próby, nawet jeśli odpowiedź jest niewłaściwa. Nie krzyczy.

Rodzice siedzą cicho. Telefony na bezgłośnym. Jeśli dziecko odwróci się do nich, machnie ręką — mama uśmiecha się i pokazuje „klasę”, ale nie rozmawia. Po lekcji — krótkie omówienie z nauczycielem bez dzieci, gdzie rodzice zadają pytania.

Najczęstsze błędy nauczycieli

Pierwszy: próby z dziećmi. Nauczyciel tydzień przed lesson mówi: „Będziemy czytać ten tekst, Wowa, odpowiadasz na to pytanie, Maśo, wyciągasz rękę”. W końcu lesson staje się spektaklem. Rodzice widzą fałsz. Dzieci są napięte, boją się zawieść.

Drugi: krzyki i nerwowość. Nauczyciel wybuchuje na dzieciach przy rodzicach. To podkopuje autorytet i pokazuje niewiedzę.

Trzeci: pojedyncze pytanie do jednego ucznia. Nauczyciel 20 minut „wyciąga” wiedzę z Petra, a reszta 25 dzieci siedzi i nudzi się. Rodzicom to nie interesuje.

Czwarty: ignorowanie rodziców. Nauczyciel nie pozdrawia, nie wyjaśnia tematu lesson, nie daje im zadania (np. krótko zapisać, co zrozumieli). Rodzice czują się zbędni.

Piąty: nadmierna pochwała lub, przeciwnie, zaniżenie ocen przy rodzicach. „A oto Saszka u nas jest młody”, a „Oli, niestety...”. Nie można tak.

Szósty: nadmierna złożoność. Nauczyciel próbuje pokazać, jak jest cool, i daje materiał, który dzieci nie rozumieją. To wywołuje u rodziców lęk i gniew.

Jak rodzicom zachowywać się na otwartym lesson

Złote prawo: nie wtrącaj się. Nie podpowiadaj dziecku, nie krzycz „nie obracaj się!”, nie poprawiaj nauczyciela. Twoim zadaniem jest obserwacja i robienie wniosków. Jeśli dziecko odwróci się do ciebie, uśmiechnij się i kiwnij głową. Nie rób strasznych oczu.

Zabronione: jeść, pić, rozmawiać po telefonie, komentować głośno, przeglądać się z innymi rodzicami i szepotać. Można robić notatki dla siebie (żeby potem zadać pytania).

Jeśli dziecko wyraźnie cierpi ( płacze, trzęsie się, nie może odpowiedzieć na prostą odpowiedź), nie rzucaj się do niego. Poczekaj na koniec lesson, podejdź do nauczyciela i omów to. Możliwe, że dziecko ma lęk przed odpowiedziami publicznymi.

Po lesson pochwal dziecko za konkretne sukcesy. „Mi się spodobało, jak wyjaśniłeś zadanie”. Nie krytykuj za błędy. Lepiej zapytaj: „Co było najtrudniejsze? Pójdźmy domowym sposobem”.

Typowe reakcje dzieci i jak je przyjmować

Dziecko się wstydzi, mówi cicho, męczy się. To normalne. Obecność rodziców to stres. Nie trzeba potem krytykować. Lepiej gramy w „szkołę”, gdzie ty jesteś uczniem, a dziecko nauczycielem. Ono się wyrazi i wyciszy.

Dziecko, przeciwnie, psotkuje się, kłóci się, przyciąga uwagę. To próba radzenia sobie z niepewnością poprzez humor lub epatowanie. Nie śmiej się z niego, ale i nie krytykuj przy wszystkich. Po lesson powiedz: „Dziś się śmiałeś, ale ja nie rozumiem, czy wiesz lekcję. Pójdźmy domowym sposobem”.

Dziecko nie podnosi ręki, nawet jeśli wie. Możliwe, że boi się pomylić przy rodzicach. Porozmawiaj z nauczycielem, aby w przyszłości go wywoływał na lekcjach, gdy rodzice wyjdą.

Dziecko odmawia wyjścia do tablicy. Nie zmuszaj go. Poczekaj, aż nauczyciel wezwie innego. Po lesson zbadaj przyczynę: boi się tablicy? boi się, że cię osądzą?

Dziecko płacze. Wyprowadź je z klasy, uspokój, daj wody. Umów się z nauczycielem, że dzisiaj nie będzie musiało odpowiadać. Nie krytykuj.

Jak nauczycielowi przygotować się do otwartego lesson

Dwa tygodnie przed lesson powiadomić rodziców o dacie i czasie, poprosić o potwierdzenie obecności. Rozdystrybucja ulotki: jak się zachować, co można i czego nie wolno.

Tydzień przed: przemyśleć przebieg lesson, ale nie próbować z dziećmi. Przygotować materiały do dystrybucji (kartki, testy) dla rodziców, aby również byli zaangażowani. Na przykład, dać im kartki z pytaniami: „Czego dzisiaj się nauczyliście o metodach nauczania?” lub „Jakie trudności ma wasze dziecko?”.

Dzień przed lesson: przewietrzyć klasę, sprawdzić ołówek, tablicę, projektor. Przygotować miejsca dla rodziców z tyłu lub z boku. Nie siedzieć między dziećmi.

Na początku lesson: pozdrowić rodziców, krótko przedstawić plan, powiedzieć: „Możecie robić notatki, pytania zadacie po”. W trakcie lesson: nie patrzeć tylko na rodziców, ale na dzieci. Śledzić harmonogram, nie przedłużać.

Na końcu lesson: podziękować rodzicom za uwagę. Odpowiedzieć na pytania (5-10 minut). Nie wchodzić w dyskusje „a w naszej szkole nas uczono inaczej”. Wszelkie grzecznościowe powiedzieć: „U nas teraz jest inna program, ale wzięłbym pod uwagę wasze opinie”.

Analiza lesson: co patrzeć rodzicom

Patrz na proces, a nie na wiedzę dziecka. Czy nauczyciel angażuje wszystkich dzieci, czy tylko ulubieńców? Jak często słychać pochwałę i krytykę? Czy dzieci mają czas na myślenie, czy wymagane są natychmiastowe odpowiedzi? Czy jest ilustracja? Czy dzieci czują się komfortowo? Czy nauczyciel nie krzyczy?

Patrz na swoje dziecko: czy wyciąga rękę? Boi się? Z kim siedzi? Czy są mu drazniący sąsiedzi? Czy jest ciągle rozpraszany? Zapisuj te obserwacje, ale nie wyciągaj pochopnych wniosków. Możliwe, że dziecko po prostu się zmęczyło lub się denerwowało.

Porównaj kilka lesson (jeśli będzie taka możliwość). U jednego nauczyciela dzieci śmieją się i wyciągają ręce, u drugiego — siedzą cicho i się boją. Zrób wniosek o jakości nauczania.

Co zrobić po otwartym lesson

Pochwal dziecko za konkretne sukcesy. „Mi się spodobało, jak wyjaśniłeś zadanie”. Nie krytykuj za błędy. Lepiej zapytaj: „Co było najtrudniejsze? Pójdźmy domowym sposobem”.

Jeśli masz pytania do nauczyciela, zapisz je i umów się na osobne spotkanie. Nie dyskutuj o nauczycielu z innymi rodzicami przy dzieciach — dzieci wszystko słyszą i przenoszą to do szkoły.

Jeśli zauważyłeś systemowe problemy (nauczyciel krzyczy, dzieci się boją, program nie jest przyswajany), porozmawiaj z klasowym przewodnikiem, z radą rodziców, w razie potrzeby — z dyrektorem. Nie milcz, ale i nie sztormuj.

Jeśli twoje dziecko bardzo się denerwowało, pracuj z psychologiem lub w domu: ucz technik oddechowych, gramy w „szkołę”, gdzie on jest nauczycielem, a ty uczniem. Zmniejsz znaczenie ocen.

Otwarty lesson w klasach niższych i wyższych: różnice

W klasach niższych rodzice są potrzebni do zrozumienia metod. Jak uczą czytać, liczyć, pisać. Lesson powinny być barwne, z elementami gry. Fizyczna gimnastyka jest mile widziana. Rodzice mogą siedzieć blisko.

W klasach średnich (5-9) rodzice przychodzą rzadziej. Akcent na przedmiot: fizyka, chemia, algebra. Można pokazać pracę laboratoryjną. Rodzicom interesuje się, jak ich dziecko radzi sobie z bardziej skomplikowanym materiałem.

W klasach wyższych (10-11) otwarte lesson są profilaktyczne. Na przykład, lesson z wiedzy o społeczeństwie z omówieniem rzeczywistych przepisów. Albo lesson z literatury z dyskusją. Rodzice mogą uczestniczyć jako eksperci.

Ważne: w klasach wyższych dzieci są bardziej wstydliwe wobec rodziców niż w klasach niższych. Mogą demonstracyjnie nic nie robić, aby pokazać niezależność. Nie naciskaj na nich.

Podsumowanie: otwarty lesson jako droga do dialogu

Otwarty lesson to nie kontrola nauczyciela na wadliwość. I nie sposób znieważyć dziecka. To most między rodziną a szkołą. Dobry lesson pozostawia u rodziców uczucie: „Rozumiem, czym zajmuje się mój syn/ córka, ufam nauczycielowi, mogę mu pomóc”. Zły — „Nic nie zrozumiałem, nauczyciel jest niekompetentny, dziecko cierpi”.

Jeśli chcesz, aby lesson był dobry, przygotuj się do niego. Nie tylko nauczyciel, ale i ty. Naстрой się na pozytyw. Odłóż telefon. Patrz i słuchaj. A potem zadawaj pytania, oferuj pomoc, dziękuj.

I pamiętaj: za ławą siedzi twoje ukochane dziecko. Mu ważna jest twoja wsparcie, a nie ocena. Uśmiechnij się mu na końcu lesson. I wszystko będzie dobrze.

Permanent link to this publication: