Wpływ solonej wody na złote skarby zatopionych statków to fascynująca historia, w której mają miejsce zarówno mity, jak i surowa rzeczywistość naukowa.

Jeśli krótko: złoto prawie nie cierpi od solonej wody, ale wszystko, co je otacza, jest zniszczone fundamentalnie.

Zbadajmy to bliżej.

1. Złoto: "Król" nie boi się wody

Złoto jest metalem szlachetnym. To termin naukowy, który oznacza, że jest bardzo nieaktywny i nie wchodzi w reakcję z większością elementów chemicznych.

• Wodoodporność: Chlorek sodu (sól) i tlen rozpuszczony w wodzie nie wywierają żadnego korodującego wpływu na złoto. Z nim nie dzieje się nic, co nazywamy "rdzą" lub "oksydacją".

• Wzgląd: Moneta złota lub bryła, które leżały na dnie oceanu przez 300 lat, będą wyglądały prawie tak samo, jak w dniu katastrofy statku. Wystarczy je przepłukać czystą wodą, a będą błyszczeć swoim pierwotnym blaskiem. Dlatego złoto było i jest symbolem wiecznej wartości.

2. Co się dzieje z "skarbami"? Główne zagrożenia

Problem nie leży w złocie, ale w jego "sąsiadach" i warunkach przechowywania.

Zagrożenie nr 1: Elektrolityczna korozja (Para galwaniczna)

To największy i najbardziej interesujący problem. Kiedy różne metale są w kontakcie w elektrolicie (a woda morska to doskonały elektrolit), między nimi powstaje prąd elektryczny.

• Większość "aktywnego" metalu (anoda) zaczyna się rozpadać, ofiarując się dla ochrony bardziej "szlachetnego" metalu (katoda).

• Jeśli złota moneta leżała w żelaznym skrzyni lub obok srebrnych monet i miedzianych dział, powstanie para galwaniczna. Żelazo i miedź będą aktywnie korodować, a złoto pozostanie niewinne. Ale wynikiem będzie to, że złote przedmioty mogą dosłownie "przywierać" spiekaną warstwą rdzy i minerałów do swoich sąsiadów. Ich wydobycie staje się trudnym zadaniem archeologicznym.

Zagrożenie nr 2: Tworzenie konkrecji

To naturalny "sarkofag", który powstaje wokół przedmiotów na dnie morza.

• Proces: Rozpuszczone w wodzie sole (szczególnie węglan wapnia) i tlenki metali (od korodującego żelaza) stopniowo osadzają się na każdej twardiej powierzchni. Z czasem łączą się w monolityczny, kamienisty blok — konkrecję.

• Wynik: Monety złote i ozdoba mogą być całkowicie zamknięte w takiej wielotonnym bloku. Aby dotrzeć do skarbu, należy ostrożnie rozbić ten aglomerat.

Zagrożenie nr 3: Wpływ mechaniczny i biologiczne czynniki

• Prąd i piasek: Stałe ruchy wody i abrazyjne działanie piasku mogą fizycznie ścierać i uszkadzać delikatne wyroby (np. złote łańcuchy), mimo że nie niszczą samego metalu.

• Chociaż złoto jest nieżerne, organizmy takie jak koralowce, gąbki i mchy mogą przyrastać do jego powierzchni, pokrywając go warstwą żywego materiału i osadów wapiennych.

3. Co się dzieje z innymi skarbami?

Tutaj konsekwencje są najbardziej katastrofalne:

• Srebro: Temneje i podlega korozji chlorkowej, pokrywając się grubą warstwą czarnego lub szaro-fioletowego chlorku srebra. Monety często spławiają się w monolityczne bryły.

• Żelazo i stal: (Działa, kotwy, kadłub statku). Zużywają się prawie całkowicie, pozostawiając po sobie tylko "ogniska" rdzy i konkrecji, które powtarzają ich kształt.

• Kamienie szlachetne: (Smaragdy, rubiny, diamenty). Ogólnie są chemicznie odporne, ale organiczne materiały takie jak perły i koralowce są całkowicie niszczono.

Podsumowanie w formie tabeli:

Wnioski: Legenda o skrzyniach pełnych błyszczącego złota, które otwiera się na dnie morza, to mit. Rzeczywistość jest taka: złoto rzeczywiście przetrzymuje wieki w prawie idealnym stanie, ale jego "wydobycie na światło dzienne" to tytaniczny wysiłek archeologów i konserwatorów, którzy latami walczą z konsekwencjami elektrolitycznej korozji i konkrecji, aby uwolnić wieczny metal z jego kamiennej klatki.

Permanent link to this publication: